Dziś mija pół roku, odkąd Kluska jest odrębną istotą, nieprzywiązaną do mamy sznureczkiem. To był dla nas i dla niej bardzo pracowity czas, pełen rozmaitych wydarzeń, niespodzianek, wizyt w placówkach zdrowia, spacerów, imprez, ciągłych karmień i zmian pieluch, kąpieli... wcale a wcale szybko nie zleciało. Mówi się, że życie kobiety dzieli się na to przed urodzeniem dziecka i po urodzeniu. Coś w tym jest, ale nie odczułam tego tak dotkliwie. Być może dlatego, że jestem starą babą, która swoje się napodróżowała, wybawiła (choć akurat typem imprezowym nie byłam nigdy), napracowała i nie żal mi tych miesięcy jako bezczynnych, z punktu widzenia starego życia. Od początku starałam się wygospodarować trochę czasu tylko dla siebie i widzę że to była mądra decyzja. Ani ja nie jestem przylepiona do dziecka, ani ono do mnie. Tata Kluski umie tyle samo co ja, czasami wydaje się że więcej.
Póki co jest dobrze, staram się nie zamartwiać, mimo że Kluska rozwojowo olewa wszelkie statystyki i tabelki. Jednymi umiejętnościami jest do przodu, na przykład od dawna gaworzy i świetnie operuje dłońmi, w tym nadgarstkami. Rwie się do siadania, choć nie ma jeszcze tyle siły by utrzymać się sama. Dlatego też robimy wszystko, by jeszcze tego nie robiła. Do tyłu za to jest ruchowo, o pełzaniu możemy pomarzyć. Dobre choć to, że od wielu tygodni potrafi sama trzymać główkę, że coraz lepiej jest jej w pozycji na brzuszku. Chyba ją polubiła, bo układana śmieje się i próbuje sięgać po zabawki. Przy tym dość śmiesznie podnosi pupę. Ale nie ma siły się odepchnąć, podejrzewam że to pochodna długiego korpusu oraz konkretnej wagi, ostatnio przebiła osiem kilo. Przewracać z brzucha na plecy się przewracała, miesiąc temu. Ponieważ kosztowało ją to zbyt wiele wysiłku - zniechęciła się i teraz nie przewraca się w ogóle, co najwyżej z pleców na bok, gdy sięga zabawkę. Ale musimy się schować. Spryciara, gdy jesteśmy w zasięgu jej wzroku, każe sobie zabawki podawać. Po co się starać, jeśli od trudnych rzeczy ma się służbę? Królewna :)
Poza tym wachlarz dźwięków, jakimi nas obdarza przez cały dzień, jest naprawdę szeroki. Piski, gulgotania, prychanie, jakieś sylaby łączone w coś na kształt zdań... chwilami mamy nawet wrażenie, że próbuje śpiewać. Dlatego też się nie martwię, choć zapewne nasza kochana lekarka znów coś wymyśli, żeby popsuć mi humor i zaszczepić nową schizę. Póki co bawimy się w trójkę całkiem nieźle, szczepienie dopiero za tydzień, w czwartek. Oj będzie płacz. Kluska ma już całkiem potężne płuca, pół Żyrardowa ją pewnie usłyszy ;)
30.1.13
27.1.13
Dziecko naręczne
Nasz model "nowego człowieka" jest co prawda modelem dla lamerów, prostym w obsłudze, ale jak to bywa z dziećmi idealnymi - miewa swoje fanaberie. Na przykład lubi fruwać. Klusię od początku lubiło być na rękach, aczkolwiek zasypiało całkiem nieźle. W wózku i początkowo ze mną na materacu (160 cm akurat na matkę z noworodkiem). W szpitalu po urodzeniu spała głównie w rynience z przerwami na karmienie, więc nie było źle. Sprawa skomplikowała się po kolejnym pobycie w szpitalu, gdzie jedynym sposobem na uśpienie małej było noszenie, potrząsanie, nucenie. Nie było szans, by na spokojnie usnęła w łóżeczku, choć parę razy jej się zdarzyło. Potem usypiała już tylko w ten sposób. Na dodatek dopominała się tez noszenia pomiędzy spaniem a jedzeniem. Tak było po prostu ciekawiej. Nie miałam sumienia jej tego odmawiać, zwłaszcza że trzeba było czymś zastąpić cycek, niemowlaki tak bardzo potrzebują bliskości. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, że usypiając nosząc - przyzwyczaję ją i nie nauczy zasypiać się sama. Doszłam jednak do wniosku, że wolę mieć chwilowo ciche śpiące dziecko zamiast rozwrzeszczanego w łóżeczku. Przy okazji wyszło, że szybciej zasypia z tetrową pieluchą na twarzy. Sama sobie ją naciągała podczas spaceru po mieście, gdy chciała spać. Zrobiliśmy z tego regułę, życie stało się prostsze.
Może z tego z czasem wyrośnie?
Mijały kolejne miesiące, nic na to nie wskazywało. Żeby było ciekawiej, Kluska usypiała na moich rękach, na rękach babci, za Chiny Ludowe nie chciała spać na rękach taty. Co spowodowało, że z konieczności nauczył się ją usypiać w wózku i parę razy usnęła mu w bujaczku. Potem nawet mnie się to udało, jednak spanie w bujaczku nie jest wygodne dla kręgosłupa, wolałam nie robić z tego reguły. Codzienna wieczorna impreza z noszeniem i śpiewaniem była obowiązkowa (też zaczęło się w szpitalu). Padaliśmy po niej na pysk wyglądając jako te zombiaki. Po jakimś czasie i babcia Kluski nauczyła się Kluskę usypiać w wózku. Jeśli chodzi o mnie, to Kluska mnie rozpoznawała i nadal kazała się nosić. Spryciara, nie dawała się oszukać. Jeszcze sobie wybierała piosenki!
Może z tego z czasem wyrośnie?
Nadszedł styczeń, mała przebiła wagę 7kg i długość 68cm. Zrobiło się mi nieco trudno. Jej zresztą też, zasypianie u mamy nawet w beciku przestało być takie fajne, poza tym pielucha na twarzy zaczęła ją drażnić, w końcu tylko trzymała ją łapkami przed sobą. Ewidentnie zaczęła dorastać do zmiany. Postanowiłam naśladować tatę Kluski i próbować ją usypiać w bujanym wózku przy włączonej pozytywce z karuzelki. Okazało się, że jest to możliwe, o ile na początku mała dostanie swoją porcję bliskości i przytulania. Nie ma problemu, i tak ją noszę, co mi szkodzi. Tak czy siak mała sama zdecydowała, że jednak woli zasypiać inaczej niż do tej pory. Bez taty Kluski byłoby to niemożliwe, sama nie miałabym tyle cierpliwości. Nie pierwsza to rzecz, którą ją nauczył. Nadal noszę Kluskę przy okazji wieczornego śpiewania (tata jest dobry wtedy tylko na chwilę), ale to już zupełnie co innego. Wystarczyło kilka dni by się przestawiła, bo była na to gotowa. Trochę jak z nocnym spaniem, przyzwyczajaliśmy ją stopniowo do coraz dłuższego spania i coraz późniejszego budzenia. Teraz pozostało nam wymyślenie, jak nauczyć ją zasypiania w łóżeczku, bo gondolka robi się za krótka!!!
Może z tego z czasem wyrośnie?
Pytanie tylko kiedy... oj tam, oj tam, najwyżej będzie spać w gondolce do matury, przecież jej nie zabronimy! ;)
Może z tego z czasem wyrośnie?
Mijały kolejne miesiące, nic na to nie wskazywało. Żeby było ciekawiej, Kluska usypiała na moich rękach, na rękach babci, za Chiny Ludowe nie chciała spać na rękach taty. Co spowodowało, że z konieczności nauczył się ją usypiać w wózku i parę razy usnęła mu w bujaczku. Potem nawet mnie się to udało, jednak spanie w bujaczku nie jest wygodne dla kręgosłupa, wolałam nie robić z tego reguły. Codzienna wieczorna impreza z noszeniem i śpiewaniem była obowiązkowa (też zaczęło się w szpitalu). Padaliśmy po niej na pysk wyglądając jako te zombiaki. Po jakimś czasie i babcia Kluski nauczyła się Kluskę usypiać w wózku. Jeśli chodzi o mnie, to Kluska mnie rozpoznawała i nadal kazała się nosić. Spryciara, nie dawała się oszukać. Jeszcze sobie wybierała piosenki!
Może z tego z czasem wyrośnie?
Nadszedł styczeń, mała przebiła wagę 7kg i długość 68cm. Zrobiło się mi nieco trudno. Jej zresztą też, zasypianie u mamy nawet w beciku przestało być takie fajne, poza tym pielucha na twarzy zaczęła ją drażnić, w końcu tylko trzymała ją łapkami przed sobą. Ewidentnie zaczęła dorastać do zmiany. Postanowiłam naśladować tatę Kluski i próbować ją usypiać w bujanym wózku przy włączonej pozytywce z karuzelki. Okazało się, że jest to możliwe, o ile na początku mała dostanie swoją porcję bliskości i przytulania. Nie ma problemu, i tak ją noszę, co mi szkodzi. Tak czy siak mała sama zdecydowała, że jednak woli zasypiać inaczej niż do tej pory. Bez taty Kluski byłoby to niemożliwe, sama nie miałabym tyle cierpliwości. Nie pierwsza to rzecz, którą ją nauczył. Nadal noszę Kluskę przy okazji wieczornego śpiewania (tata jest dobry wtedy tylko na chwilę), ale to już zupełnie co innego. Wystarczyło kilka dni by się przestawiła, bo była na to gotowa. Trochę jak z nocnym spaniem, przyzwyczajaliśmy ją stopniowo do coraz dłuższego spania i coraz późniejszego budzenia. Teraz pozostało nam wymyślenie, jak nauczyć ją zasypiania w łóżeczku, bo gondolka robi się za krótka!!!
Może z tego z czasem wyrośnie?
Pytanie tylko kiedy... oj tam, oj tam, najwyżej będzie spać w gondolce do matury, przecież jej nie zabronimy! ;)
21.1.13
Być rodzicem jest ciężko...
Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Przed urodzeniem Kluski opieka nad niemowlakiem jawiła mi się jako coś najgorszego na świecie i trzeba przyznać, że nie pomyliłam się bardzo. Być może są matki, którym uśmiech dziecka wynagrodzi wszystko, ja się niestety do nich nie zaliczam. Mała jest fajna, nie sposób jej nie lubić, ale bycie rodzicem to coś więcej niż obcowanie z dzieckiem. To użeranie się ze służbą zdrowia, z barierami architektonicznymi, tak zwanym dniem powszednim. Ale to akurat można przewidzieć.
Czy coś mnie zaskoczyło? Co jest dla mnie najtrudniejsze w samej relacji rodzic - dziecko?
Wczoraj przed snem długo nad tym myślałam i doszłam do wniosku, że kiedy jesteśmy dziećmi, posiadanie mamy i taty jest dość oczywiste. Po prostu są. Z czasem relacja zaczyna się komplikować, różnice poglądowe i tak dalej, ale fakt posiadania rodzica pozostaje niezmienny. Podobnie z dzieckiem, kiedy pojawia się na świecie, oczywistym wydaje się fakt jego posiadania. Miałam rodziców, teraz mam dziecko, prosta sprawa.
Otóż nie.
Co mnie najbardziej zdziwiło i z czym najtrudniej mi się było przez pierwsze miesiące uporać? To nie ja mam dziecko, to dziecko ma mnie. Wydawałoby się drobna różnica, dla mnie jednak okazała się fundamentalna. Tego się nie spodziewałam. Już w ciąży dziecko decydowało, co mam jeść, ograniczało mi aktywność fizyczną, trzymało się mnie kurczowo ze wszystkich sił, kiedy pojawiły się problemy z macicą. Po narodzinach wydawało mi się, że jest lepiej, bo nareszcie jesteśmy oddzielnie. Ale nie. W pierwszych tygodniach Kluska nadal mnie miała. Chwytała łapkami za sukienkę, przywoływała głosem, zasypiała na mnie. Trochę tego było za dużo. Ratowałam się ucieczką, wyjeżdżałam do innego miasta na parę dni, by choć trochę odpocząć. Udawało się odespać, odetchnąć, ale nie udawało się uwolnić. Niewidzialne macki trzymały mnie na odległość kilkuset kilometrów. W końcu się poddałam.
Dopiero teraz, po prawie sześciu miesiącach od urodzenia małej, zaczynam rozumieć, że tak miało być i nie ma w tym nic dziwnego. Ani trochę jej nie mam, to ona ma mnie. Odkąd to do mnie dotarło, jest mi o niebo łatwiej być rodzicem. Mój świat nie stanął na głowie. Na głowie stanął świat mojego dziecka. Pojawiłam się w czyimś życiu i jestem jego bardzo ważną częścią. Do mnie się ucieka, kiedy jest głodno, zimno i strasznie. Nie muszę Kluski kochać wielką miłością, dzięki której przeniosę góry. Wystarczy, że jestem obok, gdy mnie potrzebuje. Obie potrzebujemy czasu, by się siebie nauczyć i poznać. To nie musi być na tip-top, na już-teraz. Cierpliwości.
17.1.13
Babcia na urlopie
Babcia to skarb, nie trzeba o tym pisać. Babcia na miejscu do pomocy to skarb podwójny. Co prawda tylko w weekendy i niektóre wieczory, ale dla nas pomoc to nieoceniona. Mądrze doradzi, pobuja, ponosi na rękach, wykąpie. Bez niej dwójka lamerów (czyli ja i tata Kluski) nie dalibyśmy sobie rady. A teraz wyjeżdża na zasłużony coroczny urlop, na trzy tygodnie. Zostajemy sami i trochę zaczynamy się bać.
Pierwsze dni są niegroźne, wszak zostawaliśmy z Kluską na dłużej. Ale nigdy aż tak. W międzyczasie musimy odbębnić dwa szczepienia i kto wie, czy nie pierwszy ząbek. Póki co się nie zanosi, ale kto wie, co to będzie za dwa tygodnie? Na kolejnym polu sprawdzają się moje teorie dotyczące bycia rodzicem. Na przykład takie, jak piękna jest zgrana rodzina wielopokoleniowa, gdzie dziecko jest traktowane jako członek całej rodziny, a nie tylko własność rodziców. Gdzie każdy ma prawo wyrazić swoje zdanie i to zdanie jest brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Ostateczne należą do nas, jednak co trzy głowy to nie jedna. Przed urodzeniem Kluski wydawało mi się, że dwie, trzy osoby do opieki nad dzieckiem powinny wystarczyć. Teraz widzę, że ledwo, ledwo. Opieka w pojedynkę jawi mi się jako koszmar. Zdecydowanie duże rodziny mają łatwiej. Ktoś ugotuje, ktoś posprząta, ktoś zajmie się dzieckiem na moment. Oczywiście to nie muszą być osoby spokrewnione, pisząc rodzina mam na myśli grupę bliskich osób w różnym wieku, takie grono dobrych "cioć" i "wujków" jak w Dzieciach z Bulerbyn. Dziś, kiedy ludzie często wyprowadzają się daleko od rodzinnych domów, pojęcie rodziny bardzo się zmieniło. Duże znaczenie ma tu wzajemne zaufanie i lubienie się. Jeśli ktoś nam grał wcześniej na nerwach, to przy dziecku wkurzać będzie nas podwójnie. Rodzina czy nie - osoby wkurzające powinny bywać w domu rodziców jak najrzadziej. Ale też czasem dopiero wtedy docenia się niektóre osoby, które może nie były święte, ale ich wsparcie okazało się na wagę złota.
Tu muszę przyznać, że mamy szczęście. Nie każdy rodzic ma kogoś bliskiego pod ręką, często jest zdany na pomoc obcych ludzi, na dodatek musi im za to płacić. Z jednej strony to wygodne, bo zawsze można tego kogoś zmienić (z rodziną jest to bardziej skomplikowane), z drugiej dość skutecznie topnieją konta i świąteczne skarpety. Na dodatek nie spłacamy kredytu, nie wynajmujemy mieszkania. Co prawda warunki są średnie, mieszkanie powinno zostać gruntownie wyremontowane, ale da się w nim mieszkać. Dzięki temu stać nas na nierefundowane szczepienia, droższe zabawki, nowe ubranka. Ale i tak oszczędzamy, szukamy promocji, kupujemy używane rzeczy na allegro. Mieszkanie z dziadkami jest obecnie mało modne, często wytyka się je jako brak samodzielności. Gwiżdżę na samodzielność, jestem z natury hedonistką, jeśli ktoś może i chce ułatwić mi życie, skorzystam z tego na pewno. Mieszkanie na kupie ma swoje minusy, ale u nas akurat one chyba nie występują. Babcia Kluski jest osobą niewierzącą (brak nacisków na chrzest), nowoczesną i tolerancyjną (np. była na manifie). Tak sobie myślę, że gdyby więcej było takich babć i dziadków (z przyczyn losowych Kluska nie ma ani jednego dziadka), młodzi nie musieliby przed rodzicami uciekać, żeby być sobą i spokojnie chować dzieciaki zgodnie z własnymi przekonaniami. Z drugiej strony dziadkowie też mają swoje życie, trudno oczekiwać od nich, że się zajmą wnukami jak zawodowe opiekunki. To chyba kwestia osobistych doświadczeń. Zauważyłam, że osoby którym pomagano bezinteresownie przy dzieciach, są chętniejsze do pomocy innym. Ktoś kto się nabiedził, namordował z własnymi dziećmi - nie ma siły przechodzić tego jeszcze raz. Tym więcej się cieszę, że babci Kluski rodzina bardzo pomagała, teraz ona na swój sposób spłaca ten dług pomagając nam. Coś czuję, że dzięki temu, że mogę liczyć na jej pomoc, ja też będę wsparciem dla Kluski w przyszłości. W każdym razie mam takie ambicje. Czas pokaże, co z tego wyjdzie ;)
A ja umiem pić z kubeczka!
Pierwsze dni są niegroźne, wszak zostawaliśmy z Kluską na dłużej. Ale nigdy aż tak. W międzyczasie musimy odbębnić dwa szczepienia i kto wie, czy nie pierwszy ząbek. Póki co się nie zanosi, ale kto wie, co to będzie za dwa tygodnie? Na kolejnym polu sprawdzają się moje teorie dotyczące bycia rodzicem. Na przykład takie, jak piękna jest zgrana rodzina wielopokoleniowa, gdzie dziecko jest traktowane jako członek całej rodziny, a nie tylko własność rodziców. Gdzie każdy ma prawo wyrazić swoje zdanie i to zdanie jest brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji. Ostateczne należą do nas, jednak co trzy głowy to nie jedna. Przed urodzeniem Kluski wydawało mi się, że dwie, trzy osoby do opieki nad dzieckiem powinny wystarczyć. Teraz widzę, że ledwo, ledwo. Opieka w pojedynkę jawi mi się jako koszmar. Zdecydowanie duże rodziny mają łatwiej. Ktoś ugotuje, ktoś posprząta, ktoś zajmie się dzieckiem na moment. Oczywiście to nie muszą być osoby spokrewnione, pisząc rodzina mam na myśli grupę bliskich osób w różnym wieku, takie grono dobrych "cioć" i "wujków" jak w Dzieciach z Bulerbyn. Dziś, kiedy ludzie często wyprowadzają się daleko od rodzinnych domów, pojęcie rodziny bardzo się zmieniło. Duże znaczenie ma tu wzajemne zaufanie i lubienie się. Jeśli ktoś nam grał wcześniej na nerwach, to przy dziecku wkurzać będzie nas podwójnie. Rodzina czy nie - osoby wkurzające powinny bywać w domu rodziców jak najrzadziej. Ale też czasem dopiero wtedy docenia się niektóre osoby, które może nie były święte, ale ich wsparcie okazało się na wagę złota.
Mamy w rodzinie słabość do owiecek ;)
Tu muszę przyznać, że mamy szczęście. Nie każdy rodzic ma kogoś bliskiego pod ręką, często jest zdany na pomoc obcych ludzi, na dodatek musi im za to płacić. Z jednej strony to wygodne, bo zawsze można tego kogoś zmienić (z rodziną jest to bardziej skomplikowane), z drugiej dość skutecznie topnieją konta i świąteczne skarpety. Na dodatek nie spłacamy kredytu, nie wynajmujemy mieszkania. Co prawda warunki są średnie, mieszkanie powinno zostać gruntownie wyremontowane, ale da się w nim mieszkać. Dzięki temu stać nas na nierefundowane szczepienia, droższe zabawki, nowe ubranka. Ale i tak oszczędzamy, szukamy promocji, kupujemy używane rzeczy na allegro. Mieszkanie z dziadkami jest obecnie mało modne, często wytyka się je jako brak samodzielności. Gwiżdżę na samodzielność, jestem z natury hedonistką, jeśli ktoś może i chce ułatwić mi życie, skorzystam z tego na pewno. Mieszkanie na kupie ma swoje minusy, ale u nas akurat one chyba nie występują. Babcia Kluski jest osobą niewierzącą (brak nacisków na chrzest), nowoczesną i tolerancyjną (np. była na manifie). Tak sobie myślę, że gdyby więcej było takich babć i dziadków (z przyczyn losowych Kluska nie ma ani jednego dziadka), młodzi nie musieliby przed rodzicami uciekać, żeby być sobą i spokojnie chować dzieciaki zgodnie z własnymi przekonaniami. Z drugiej strony dziadkowie też mają swoje życie, trudno oczekiwać od nich, że się zajmą wnukami jak zawodowe opiekunki. To chyba kwestia osobistych doświadczeń. Zauważyłam, że osoby którym pomagano bezinteresownie przy dzieciach, są chętniejsze do pomocy innym. Ktoś kto się nabiedził, namordował z własnymi dziećmi - nie ma siły przechodzić tego jeszcze raz. Tym więcej się cieszę, że babci Kluski rodzina bardzo pomagała, teraz ona na swój sposób spłaca ten dług pomagając nam. Coś czuję, że dzięki temu, że mogę liczyć na jej pomoc, ja też będę wsparciem dla Kluski w przyszłości. W każdym razie mam takie ambicje. Czas pokaże, co z tego wyjdzie ;)
14.1.13
Zamienił stryjek siekierkę na kijek...
O polskiej służbie zdrowia można by epopeję napisać. Zwłaszcza państwowej. My idziemy trybem mieszanym, to znaczy mała jest w przychodni prywatnej, która podpisała umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia. Dzięki temu mamy wewnętrzną komputerową bazę danych, drukowane recepty, piękny naścienny przewijak w poczekalni, kącik z zabawkami, miłe panie w recepcji i nowoczesną windę na pierwsze piętro (pediatra przyjmuje na parterze, ale czasami coś się zmienia i wyjątkowo trzeba iść na piętro). Od państwa dostaliśmy całą resztę, czyli lekarzy i burdel.
Zapisy przez jakiś czas były ładne, na godzinę, z kilkudniowym wyprzedzeniem. Coś tam się nie udawało, teraz trzeba zapisać dziecko rano (nie licząc szczepień, te zostały po staremu), telefonicznie (graniczy z cudem) lub osobiście (lawirowanie w kolejce i wpychanie się półbezczelem do dziekanatu nareszcie się przydało, przyszłam niemal ostatnia, dopchałam się piąta). Lekarz polski, jak wiadomo - ma własne poglądy. To niestety skutkuje tym, że dziecko nie jest leczone i badane tak, jak być teoretycznie powinno, ale zgodnie z wizją danego lekarza. Co oznacza to w praktyce? Eee... loterię. To chyba najlepsze słowo.
Do tej pory nie mieliśmy wyboru, Kluskę badała miła pani mniej więcej w moim wieku, która na każdej wizycie ważyła dziecko, czasem też mierzyła, robiła szczegółowy wywiad (czym jest karmione, jak się rozwija, czy robi to, czy tamto, czego nie robi), wypisywała dużo w książeczce zdrowia, wypisywała masę recept (czy potrzeba, czy nie potrzeba), skierowań (na wyrost, a nuż się przydadzą). Wizyta trwała pół godziny, dziecko przy badaniu rozebrane do zera. Trochę mi tej gorliwości było ciut za dużo, postanowiłam skorzystać z nadarzającej się okazji i zobaczyć, jak to będzie u kogoś innego.
W przychodni od tego tygodnia są dwie panie leczące maluszki. Druga pani lekarka okazała się być osobą starszą, prezentującą sposób leczenia typu peerelowskiego. Po pierwsze pani się zdziwiła, że przyszłam ze zdrowym dzieckiem (A kontrola co miesiąc?). Nie byliśmy pewni tego zdrowia, bo mała parę razy nam zakasłała, ale może to było tylko zachłyśnięcie się śliną. Kluska jest jednym wielkim śliniakiem. Pani doktor nawet nie kazała rozebrać małej do zera, wystarczyło rozpiąć wierzchnie ubranko tak, by jej wszedł pod bodziaka stetoskop. Osłuchała, zajrzała do gardła, stwierdziła że zdrowe i do widzenia państwu. Trochę zdębiałam. Nie poprosiła o książeczkę zdrowia, nie zajrzała do komputera, nawet małej nie zważyła.
Chyba wrócimy do poprzedniej lekarki. Dlaczego u nas w Polsze jest zawsze albo nadgorliwość, albo zupełna olewka, nigdy normalnie, pozostanie dla mnie zagadką.
Zapisy przez jakiś czas były ładne, na godzinę, z kilkudniowym wyprzedzeniem. Coś tam się nie udawało, teraz trzeba zapisać dziecko rano (nie licząc szczepień, te zostały po staremu), telefonicznie (graniczy z cudem) lub osobiście (lawirowanie w kolejce i wpychanie się półbezczelem do dziekanatu nareszcie się przydało, przyszłam niemal ostatnia, dopchałam się piąta). Lekarz polski, jak wiadomo - ma własne poglądy. To niestety skutkuje tym, że dziecko nie jest leczone i badane tak, jak być teoretycznie powinno, ale zgodnie z wizją danego lekarza. Co oznacza to w praktyce? Eee... loterię. To chyba najlepsze słowo.
Do tej pory nie mieliśmy wyboru, Kluskę badała miła pani mniej więcej w moim wieku, która na każdej wizycie ważyła dziecko, czasem też mierzyła, robiła szczegółowy wywiad (czym jest karmione, jak się rozwija, czy robi to, czy tamto, czego nie robi), wypisywała dużo w książeczce zdrowia, wypisywała masę recept (czy potrzeba, czy nie potrzeba), skierowań (na wyrost, a nuż się przydadzą). Wizyta trwała pół godziny, dziecko przy badaniu rozebrane do zera. Trochę mi tej gorliwości było ciut za dużo, postanowiłam skorzystać z nadarzającej się okazji i zobaczyć, jak to będzie u kogoś innego.
W przychodni od tego tygodnia są dwie panie leczące maluszki. Druga pani lekarka okazała się być osobą starszą, prezentującą sposób leczenia typu peerelowskiego. Po pierwsze pani się zdziwiła, że przyszłam ze zdrowym dzieckiem (A kontrola co miesiąc?). Nie byliśmy pewni tego zdrowia, bo mała parę razy nam zakasłała, ale może to było tylko zachłyśnięcie się śliną. Kluska jest jednym wielkim śliniakiem. Pani doktor nawet nie kazała rozebrać małej do zera, wystarczyło rozpiąć wierzchnie ubranko tak, by jej wszedł pod bodziaka stetoskop. Osłuchała, zajrzała do gardła, stwierdziła że zdrowe i do widzenia państwu. Trochę zdębiałam. Nie poprosiła o książeczkę zdrowia, nie zajrzała do komputera, nawet małej nie zważyła.
Chyba wrócimy do poprzedniej lekarki. Dlaczego u nas w Polsze jest zawsze albo nadgorliwość, albo zupełna olewka, nigdy normalnie, pozostanie dla mnie zagadką.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


