18.3.13

Drugi ząb w natarciu

Wczoraj wieczorem przebił się przez dziąsło. Pierwszy - lewa dolna jedynka jeszcze do końca nie urosła, a tu przybył kolega do pary. Kluska znosi to w miarę dzielnie, tylko wieczorami daje nam do wiwatu. Swoje muszę odrobić, noszenie, trzymanie na kolanach, noszenie i tak w kółko (na szczęście tylko burczy swoim zwyczajem). Na szczęście mam babcię Kluski do pomocy. Aż w końcu wszyscy mamy dość i idziemy spać. Z apetytem nieco gorzej, butle je na raty, ale je. Jedzenie ze słoików bez problemu, bo nie trzeba używać bolącej części dziąsła. Kupy w porządku, poprzednie problemy to raczej jednak było żółtko. Próba glutenu wyszła pomyślnie. Do głowy przyszedł mi kolejny winowajca, Bebiko ha 2. Ostatnio w Rossmanie zabrakło, nie tylko tu u nas w Żyrku, w Warszawie też nie ma. Czyżby były skargi i wycofali? Z musu przeszliśmy na zwykłą dwójkę i jest ok. Zawsze o połowę taniej. Albo to był jednak ten drugi ząb. Chyba zacznę wróżyć z fusów, taka sama skuteczność diagnostyczna. Matczyna intuicja, phi.


Poza tym ostatnio babcia Klusce włączyła telewizję, starczyło chyba na dziesięć minut, nuda straszliwa, no bo co dziecku można puścić o 21. Znaleźliśmy jakiś kanał dziecięcy, ale były tam tylko pingwiny. Nic o piratach. Flury. Klusię raczej godzin przed telewizorem chwilowo spędzać nie będzie, będziemy "psuć" ją później. Może jak podrośnie, polepszy się ramówka. Albo będziemy ją katować bajkami video ;)

Apdejt: Teraz katujemy ją nową starą jugosłowiańską piosenką (teraz to chyba serbską), bo rasowy pirat musi się znać na rybach ;)



W czwartek szczepienie, ostatnia żółtaczka, mam nadzieję, że do tego czasu Kluska nie podłapie żadnej infekcji (raczej się nie zanosi) i odbębnimy kolejną wizytę w przybytku zdrowia. Zastanawiałam się, czy nie kupić plastrów znieczulających, ale na jedno wkłucie chyba nie ma sensu. Że też nie wiedziałam o nich wcześniej. No ale nic, to w końcu tylko znieczulenie skóry, może tylko taki bajer.

16.3.13

Mały pirat

Zbliża się kolejny weekend, wypadało by napisać co u nas. Ano mija sobie spokojnie dzień za dniem. Kluska odpukać zdrowa (najwyraźniej sprawdza się zasada życia w chłodnym świecie i kąpaniu w gorącej wodzie), my trochę mniej wyspani, bo Nocny Marek postanowił zabawić się w Ranną Sowę i bywa, że budzi nas o siódmej. To znaczy tatę Kluski, a tata Kluski budzi mamę Kluski. Tatę Kluski obudzić łatwiej. Z innych rewelacji - chyba idzie drugi ząb. To znaczy tak na 99%. Za to objawy od pierwszego zęba nałożyły się na podejrzewaną niestrawność żółtka i tak naprawdę nie jesteśmy pewni już niczego. Ząbkowanie to nie jest najmilszy moment w życiu niemowlaka, niemal wszystko na to zwalaliśmy. A tu się okazało, że odstawienie żółtka (i na wszelki wypadek też glutenu) wyeliminowało wszelkie nieprzyjemne objawy. Nasz piracki statek błądzi we mgle. Podejrzane jest przede wszystkim żółtko, bo to po nim ostatnim razem mała dostała wysypki na policzkach, ale kto wie czy nie objawiła się z opóźnieniem alergia na gluten. Przetestujemy w weekend z glutenem, żółtko ma szlaban do odwołania. Mam nadzieję, że to się wszystko jakoś unormuje, dieta bezglutenowa to nie to co tygryski lubią najbardziej.


Poza tym wpadłam w amok zakupów, obkupuję małą w ciuchy na wiosnę i lato (biedny mój portfel). W tym sukienki, pod warunkiem że szare. Mam fioła na punkcie połączeń czerni, bieli i szarości, poza tym przez kolor oczu Klusięciu w tym zestawie najlepiej, choć do tej pory większość ubrań miała niebieskich. Bywają słodkie dziewczynki, bywają i królewny. Kluska nie jest królewną, Kluska będzie porywać królewny i żądać za nie okupu!


Z nowymi umiejętnościami jak zwykle pomalutku. Coraz sprawniej sama przewraca się z pleców na brzuszek, zaczyna też pomału pełzać. Choć nie jest to poruszanie typowe przód-tył. Raczej zygzakuje kręcąc się wokół własnej osi, co czasem powoduje ruch w poprzek a nie wzdłuż. Nie są to duże odległości, góra pół metra, ale trzeba uważać. Ostatnio przyłapałam ją na gryzieniu opony od wózka, jakoś wydostała się z kocyka i dziab. Teraz stawiam wózek daleeeko, choć zdaję sobie sprawę, że nie na długo to wystarczy i trzeba się z tym pogodzić, najpierw obgryzie wózek, potem nasze rowery... Jeśli chodzi o "plac zabaw" to teraz robi zań stary gruby jugosłowiański koc, który z naszych obliczeń ma 39 lat. Kiedyś to robili porządne rzeczy. Złożony na pół jest odpowiedniej twardości i zarazem dobrze izoluje od zimnej podłogi (u nas nadal chłodno, bo nie włączamy kaloryferów). Jeśli nie koc, to materac w moim pokoju, 160x200 to akurat dla małego dziecka i tylko z jednego boku może spaść, a nawet jeśli to tylko z wysokości piętnastu centymetrów, więc strach mniejszy. Czasem też bawi się na łóżku taty, ale tu już trzeba stawiać ograniczniki, np. w postaci złożonego namiotu lub OP1. Łóżeczko ostatnio w niełasce, od biedy wytrzyma w nim dziesięć minut, parę razy przywaliła głową w szczebelki (wiedziałam, że tak będzie), poza tym jest ciasne i niewygodnie się w nim przekręcać. Chyba że mała zafiksuje się na przywiązanym podręcznym kawałku szmatki z kieszonkami. Troczki to jest to, jeśli coś jest zawiązane - należy rozwiązać. Na tej zasadzie ciągle wiążę misiowi kokardkę i kokardka ta zostaje w mig rozwiązana, niech no Kluska misia weźmie w łapki. Niby za wcześnie na chwyt pęsetowy, ale to co wyprawia mała z palcami - przechodzi ludzkie pojęcie. Potrafi już chwytać i przesuwać przedmioty kciukiem i palcem wskazującym połączonym z sąsiednim, więc to prawie to. Tu zawsze była bardzo sprawna, muszę przyznać.

Z zabaw ostatnio hitem stały się wiecznie skrzypiące drzwi od pokoju taty. Ile by ich nie oliwił, zawsze po kilku tygodniach znowu skrzypią. Tym razem ma pretekst, by je zostawić. Kluska trzymana na rękach łapie za drzwi i je zamyka. One skrzypią - Kluska jest wniebowzięta. Przywracam drzwi do pozycji wyjściowej, ona znów je łapie i popycha. I tak kilkanaście minut. Skrzyyyp, skrzyyyp, skrzyyyp. :)


No i najważniejsze, nasz mały bosman przestaje być pomału łysolkiem, pojawiają się dłuższe włosy. Są nadal cieniutkie i bardzo rzadkie, ale coraz więcej wskazuje na to, że będą ciemne. Widać to trochę od tyłu, na czubku głowy nadal krótsze. Moim cichym marzeniem było posiadanie skośnookiego, ciemnowłosego dziecka i dlatego kibicuję Klusce pod tym względem od dawna. Skośne oczy trochę ma (jak na "białe" dziecko), z włosami może być różnie, ale oczywiście blondynkę też będę uwielbiać po swojemu. ;)


11.3.13

Biblioteczka Kluski

Od czasu do czasu wspominam o bibliofilskim zamiłowaniu małej. Próbujemy jej tłumaczyć, że książki tak naprawdę nie są do jedzenia, ćmulenia i żucia, ale do czytania... niestety nam nie wierzy. W związku z tym wszystkie książki w domu (a jest ich niemało, liczyć można w metrach sześciennych) są zagrożone. Nie można siadać z małą na rękach w pobliżu żadnej książki (zwłaszcza książki z biblioteki), bo rzuca się na nie tak samo jak na jedzenie, nawet krzyżówkom babci nie przepuści! I chce zjeść. :)


Książki w życiu Kluski pojawiły się dość wcześnie, przypadkiem jedna była w pudle zabawek kupionych na allegro i to ona na początku przypadła Klusce do gustu (jakoś w trakcie trzeciego miesiąca). To była ta ze słoniem, nie znam producenta, chyba Ikea. Miękka, lekko szeleszcząca i z hitem sezonu, czyli wyciąganym królikiem z kapelusza. Żeby się jej nie znudziła, kupiliśmy drugą, w Rossmannie i to był strzał w dziesiątkę. Była mniejsza, lżejsza i łatwiej się ją obracało. A potem to już poszło szybko, prezenty, Gwiazdka, inne zakupy i książeczekk zrobiła się cała sterta.



Przy okazji poszerzyła się moja wiedza z zakresu zabawek, miękkie książeczki dzielą się na kilka podtypów. Pierwszy to typowa miękka, materiałowa, z wszytą szeleszczącą folią w jednej ze stron i piszczałką. Drugi typ to książeczka kąpielowa (bardzo dobra w okresie intensywnego ślinienia). Trzeci typ to typ mieszany, bliższy pierwszemu, tj. książeczka multimedialna. Teoretycznie od dziewiątego miesiąca, bo dźwięki włącza się przyciskami, ale przy pomocy rodziców można nią bawić i młodsze dzieci. Klusię najbardziej lubi odgłos piorunów i szum wiatru. W planach mamy zakup innych z tej serii, może na urodziny?



Z nietypowych najbardziej jestem przywiązana do prezentu z porami roku, mającej napisy po angielsku i po chińsku. Piąta pora roku to wyprawa w kosmos.


Tak naprawdę pierwszą książkę dla Kluski znaleźliśmy w skrzynce geocache w Skierniewicach, kiedy byłam jeszcze w ciąży. Ale że jest ona dla starszych dzieci, uczących się czytać. Jeszcze jej nie dajemy do zabawy, czasem tylko pokazujemy. Rozwija się jak harmonijka i jest trudniejsza do opanowania niż tekturowa koparka (którą mała też ogląda tylko przy naszej kontroli).




Książki się szybko dezaktualizują, weźmy powyższy telefon, chyba tylko tata Kluski i babcia Kluski takich jeszcze używają. Oczywiście były już próby zjedzenia ich, ale jak dotychczas się nie powiodły. Mój telefon był mniej ciekawy, być może za sprawą fioletowego pokrowca, który przez moment służył jako gryzaczek, zanim jej go zabrałam. ;)

A teraz bardziej poważnie. Czy zależy mi, by moje dziecko czytało książki? Chyba nie. To znaczy nie zależy mi tak strasznie, za wszelką cenę i w ogóle. Może to co piszę, można uznać za kontrowersyjne, to jednak nie uważam za stosowne zmuszania do czytania kogoś, komu to nie sprawia przyjemności. Jasne że umiejętność czytania jest w życiu przydatna, łatwiej się posługiwać językiem, nie popełnia się tylu błędów ortograficznych i ćwiczy się wyobraźnię (to w późniejszych latach). Ale jakoś nie potrafię sobie wyobrazić sytuacji, kiedy moje dziecię czyta tylko to co musi, a ja mu truję, że powinno czytać więcej, bo nie wypada i tak dalej. Czytanie książek to jedno z wielu hobby. Pewnie, że kocham czytać, ale bywały lata gdy w ogóle nie czytałam i jakoś nie ucierpiałam intelektualnie. Tak samo nie czuję się bardziej rozwinięta dzięki temu, że ileś tam dni przeleciało mi na zajmującą książkę. Czytam dla przyjemności, ale jeśli jakaś książka wydaje mi się nieciekawa - czytanie zaczyna być męką. Czymże jest więc czytanie dla kogoś, kogo książka w ogóle nie interesuje? To mordęga niewarta szpanu. Ostatnio część ludzi chyba zaczęła szpanować. Kupują czytniki, ale raczej mało czytają. To znaczy ludzie, którzy czytają dużo książek, czytają też dużo na czytniku. Natomiast ci, którzy nie czytali w ogóle (albo czytali mało), włączają czytniki je na imprezach, żeby wyglądać na intelektualistów. Chyba nie tędy droga.

7.3.13

Pierwsza koparka Kluski

Pewnie nie wszyscy wiedzą, ale jednym z pierwszych moich blogów był: "Jestem sobie żółtą koparką". W sumie dzięki niemu tata Kluski zaczął mnie kojarzyć w sieci, bo wybijał się na tle innych fotoblogów. Z czasem przeniosłam go na bloggera, miłość do żółtych maszyn pozostała, choć przez parę ostatnich lat prawie nie dodawałam zdjęć tylko pocztówki od innych ludzi. Ostatnio trafiłam w księgarni książeczkę dla dzieci o koparce. Postanowiliśmy z tatą Kluski z tej okazji reaktywować blog i dodawać wpisy regularnie, choć trzy razy w miesiącu.


Jeśli macie małe dzieci w wieku biegającym - polecam, znajomi nie raz dziękowali mi po cichu, bo taki blog to zajęcie dla malca na dłuższy czas. I wcale nie jest powiedziane że dla chłopców, dziewczynki też lubią koparki!

Polecam stary blog jako archiwum i nowy blog, wpisy "zapuszczone" do czerwca. :)

5.3.13

Moje dziecko mnie gryzie!

Pierwszy ząb wyrzynał się dwa tygodnie, wreszcie przebił się na świat. Krawędzią. I idzie dalej. Pooowwooooliiii. Jak tak dalej pójdzie, to mleczaki skończą Klusce rosnąć w podstawówce. Co nie przeszkodziło jej dziabnąć mnie w palec. Nie śpieszą się maleństwa, ale też dzięki temu mała nie cierpi za bardzo. Tyle że się upiornie ślini i czasem gorzej śpi. Ale to nic. Zresztą od dwóch dni (odpukać) potrafi co jakiś czas sama zasnąć bez bujania w wózku. Nadal nie w łóżeczku, tylko w przyciasnej gondolce, ale zawsze to jakiś postęp i obywa się bez metod drastycznych.
Na szczęście ostatnio zwolniła ze wzrostem, więc nie mam aż takiego ciśnienia by przestawiać ją na spacerówkę. Niby już można, ale jakoś tak... no nic, może w weekend zrobimy próbę.

Co do innych rewelacji, pięknie przewraca się z pleców na brzuch i z brzucha na plecy, o ile ma na to ochotę. Łapka-pułapka coraz sprawniejsza, widzę po magnesach na lodówce. To znaczy jak trudno było jej je zwalić na ziemię parę miesięcy temu, a jak szybko i sprawnie robi to obecnie. Ćwiczenie czyni mistrza. Polubiła też leżenie na brzuszku (nareszcie) i ostatnio potrafi przeleżeć nawet pół godziny (specjalnie patrzę na zegarek, przyrost czasu jest niesamowity). Z dnia na dzień jest pod tym względem coraz lepiej. Bardzo mnie to cieszy, bo dzięki tej pozycji szybciej nabierze innych sprawności. Potrafi też trzymać samodzielnie butlę, nauczyła się na mniejszej od soczku i niekapku, ostatnio potrafi też trzymać większą. Zaczynają też jej rosnąć włosy, kolor jest dyskusyjny, ni to jasne, ni to ciemne. Wiemy tylko, że na pewno nie będą rude.


Jeśli chodzi o rozwój intelektualny, to nadal nie reaguje na swoje imię (bo niby kto do niej mówi po imieniu, cha, cha), za to od czasu do czasu świadomie długo mówi sylabę ba-ba-ba-ba. Tak jakby chciała coś powiedzieć, ewidentnie to coś znaczy, tylko nie wiemy co. Czy tęskni za babcią (bardzo możliwe), czy w ten sposób mówi "ja", czy coś innego. Cały czas uczymy ją języka migowego, ale idzie opornie. Prawie zawsze ma minę: "no przecież widzę, że żarcie" i nawet nie próbuje naśladować i sygnalizować ręką, że jest głodna. O "papa" też można pomarzyć.


Z innych atrakcji - przyczepka rowerowa rozłożona na czynniki pierwsze, co się miało prać - uprane i się suszy, ale zanim zaczniemy małą wozić to długo jeszcze. Po pierwsze przyczepka nie jest w stu procentach sprawna, ma spory przebieg, jeździła w niej przynajmniej czwórka maluchów, remont konieczny. Musimy też wykonać kilka jazd próbnych z obciążeniem po wertepie bez dziecka, by wychwycić ewentualne usterki. Trzeba też kupić flagę i lampkę na tył. Nie mogę się doczekać, aż pojedziemy w trójkę na pierwszą wycieczkę. Że małej się spodoba, to na pewno. :)